E.ΠΑ.Μ

Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2012

Η ΕΚΠΟΜΠΗ ΑΕ και πάλι στα FM από Δευτέρα έως Παρασκευή.

 


Μετά από 7 μήνες επιβεβλημένης σιωπής η ΕΚΠΟΜΠΗ ΑΕ βρήκε τελικά ραδιοφωνική στέγη. Από την Παρασκευή 14 Σεπτεμβρίου ξενικά πάλι την διαδρομή της στο Ράδιο ART FM (90,6). Αυτήν την Παρασκευή η εκπομπή θα μεταδοθεί ζωντανά 1-2 μ.μ., αλλά σύντομα θα μεταδίδεται κανονικά 12-2 μ.μ. από Δευτέρα έως Παρασκευή.


Οι συντελεστές της εκπομπής θα είναι η Γεωργία Μπάστα, ο Δημήτρης Καζάκης και ο Μάνος Κακλαμάνος σε ρόλο guest star. Αυτή την φορά η ΕΚΠΟΜΠΗ ΑΕ υπόσχεται να βάλει φωτιά όχι μόνο στα ερτζιανά, αλλά σ' ολόκληρη την κοινωνία.

Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2012

Ειδικές Οικονομικές Ζώνες και η μετατροπή της χώρας σε αποικία

Ξέρετε τι είναι οι Ειδικές Οικονομικές Ζώνες (ΕΟΖ); Ένα μεγάλο στοίχημα για την ανάπτυξη, μας λέει η κυβέρνηση και οι διάφοροι περίεργοι «τεχνοκράτες» που περιδιαβαίνουν τις περιφέρειες της χώρας και πουλούν φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Μάλιστα μια περίεργη ιδιωτική εταιρεία «συμβούλων» περιδιαβαίνει την Θράκη λέγοντας ότι έχει εκπονήσει «μελέτη» που βρίσκει την ΕΟΖ συμφέρουσα λύση. Πρόκειται για το αποκαλούμενο «Χρηματοοικονομικό Φόρουμ της Θράκης», το οποίο μάλιστα έχει κλείσει για τις 24 του μηνός την αίθουσα της Τραπέζης της Ελλάδος για να παρουσιάσει την συμφέρουσα λύση των ΕΟΖ στην Αθήνα.

Το όλο σκηνικό μας θυμίζει τα παπαγαλάκια της εποχής της μεγάλης ληστείας του Χρηματιστηρίου 1998-2000, που εμφανίζονταν ως «ειδικοί χρηματοοικονομικοί σύμβουλοι» και έσπρωχναν μαζικά τον κόσμο στον χαμό. Το ίδιο γίνεται και τώρα. Και μόνο το γεγονός ότι οι εν λόγω «ειδικοί σύμβουλοι» εμφανίζονται παρέα με τον κ. Πάσχο Μανδραβέλη αρκεί για να βγάλει κανείς το ασφαλές συμπέρασμα ότι πρόκειται για μια πολύ σκοτεινή υπόθεση με ακόμη πιο σκοτεινά κίνητρα.

Η υπόθεση των ΕΟΖ δεν είναι πρόσφατη. Δεν ήρθε τώρα στην επιφάνεια που την ανακάλυψαν τα λεγόμενα αντιμνημονιακά κόμματα, δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες και το ΚΚΕ. Κάλιο αργά, παρά ποτέ θα μου πείτε. Και θα είχατε δίκιο, αν όντως είχαν ανακαλύψει τις ΕΟΖ προκειμένου να τις αναδείξουν σε μέτωπα πάλης του λαού. Αντίθετα, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες κάνουν αντιπολίτευση όχι από θέση αρχής, αλλά από την σκοπιά των όρων διαχείρισης. Ενώ το ΚΚΕ βρήκε μια ακόμη ευκαιρία να καταγγείλει τον κακό καπιταλισμό και να απαγγείλει το ποίημα με τίτλο Λαϊκή Εξουσία και Οικονομία.

Για να δούμε λοιπόν τι είναι οι ΕΟΖ; Οι ΕΟΖ είναι μια γεωγραφική περιοχή, συνήθως μια πόλη, ένα λιμάνι, ή μια ολόκληρη περιφέρεια, όπου οι οικονομικοί όροι λειτουργίας, το εργασιακό καθεστώς και ο τρόπος διοίκησης δεν έχει σχέση με τα ισχύοντα σε πανεθνικό επίπεδο του κράτους που έχει αποδεχτεί μια τέτοια ζώνη. Πρόκειται δηλαδή για κράτος εν κράτει από οικονομική, διοικητική και εργασιακή σκοπιά. Σκοπός τους είναι να υποδεχτούν ξένες επενδύσεις, ή να συγκεντρώσουν οικονομικές δραστηριότητες υπό ειδικό προνομιακό καθεστώς, το οποίο κατά τα άλλα είναι ανεπίτρεπτο με βάση την εθνική νομοθεσία.

Κι επομένως το πρώτο ερώτημα είναι το εξής: Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι μια ΕΟΖ είναι πόλος προσέλκυσης ξένων ή ντόπιων επενδύσεων, ποιο θα είναι το όφελος για την χώρα και το λαό της όταν αυτές θα γίνουν υπό καθεστώς φορολογικής, εργασιακής και διοικητικής ασυλίας; Σε τι συνεισφέρει μια επένδυση όταν δεν πληρώνει φόρους, ούτε καν ΦΠΑ, απασχολεί και αμοίβει εργαζόμενους με όρους χειρότερους από τα ελάχιστα που προβλέπει η εθνική νομοθεσία και μπορεί ελεύθερα να εξάγει τα κέρδη της στο εξωτερικό; Τα παπαγαλάκια των ΕΟΖ μιλάνε για νέες θέσεις εργασίας. Από πότε όμως κάθε θέση εργασίας είναι αποδεκτή; Αν είναι έτσι, τότε γιατί δεν επενδύουμε σε οίκους ανοχής για να δημιουργήσουμε νέες θέσεις εργασίας για γυναίκες και παιδιά, ενώ οι άνδρες θα μπορούσαν κάλλιστα να βρουν θέσεις εργασίας ως νταβατζίδες. Γιατί όχι; Δηλαδή οι πολιτικοί μας που παίζουν αυτόν τον ρόλο για ολόκληρη την χώρα, είναι χαζοί; Θέσεις εργασίας δεν είναι κι αυτές. Ανάπτυξη δεν προσφέρουν; Γιατί να τις αρνηθούμε;

Μην βιάζεστε να απορρίψετε το όλο ζήτημα σαν ακραίο παράδειγμα. Τα παπαγαλάκια των ΕΟΖ, σαν το «Χρηματοοικονομικό Φόρουμ της Θράκης» όταν μιλάνε για νέες θέσεις εργασίας, με τέτοιους όρους θέσεις εννοούν. Αν θα υπάρξουν, γιατί αυτό που δεν λένε είναι ότι στις ΕΟΖ που δεν είναι απλές ζώνες ελεύθερου εμπορίου, οι εργαζόμενοι που απασχολούνται είναι κατά κύριο λόγο μετανάστες, του εξωτερικού, ή του εσωτερικού. Είναι πολιτική των επενδυτών στις ΕΟΖ να μην προσλαμβάνουν ντόπιους για να μην έχουν προβλήματα όταν τους απολύουν.

Η ιδέα των ΕΟΖ προήλθε από τα γεράκια του Σίτι, δηλαδή του τραπεζικού καρτέλ στο κέντρο του Λονδίνου, ήδη από την δεκαετία του 1970. Καθώς η αποικιοκρατία έπνεε τα λοίσθια εκείνη την εποχή και οι πολυεθνικές τα έβρισκαν σκούρα στις σχέσεις τους με τις απελευθερωμένες χώρες, έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος να διατηρηθούν τα οικονομικά προνόμια των αποικιοκρατών, υπό καθεστώς τυπικής πολιτικής ανεξαρτησίας της παλιάς αποικίας. Η λύση ήταν οι ΕΟΖ. Μ’ αυτές οι παλιοί αποικιοκράτες επιχειρούσαν να επαναφέρουν σε νέα σύγχρονη μορφή το καθεστώς των παλιών διομολογήσεων.

Οι διομολογήσεις ήταν μια ανισότιμη, ανισομερής και ανισοβαρής συνθήκη με βάση την οποία οι έμποροι και γενικά οι υπήκοοι ενός «πολιτισμένου» κράτους της Δύσης είχαν ειδικό προνομιακό καθεστώς στα πλαίσια ενός «βάρβαρου», ή «απολίτιστου» κράτους, όπως π.χ. ήταν τα κράτη της Ανατολής και της Αφρικής. Στο καθεστώς διομολογήσεων περιλαμβάνονταν πολύ συχνά μονοπωλιακά εμπορικά δικαιώματα σε βάρος του κράτους υποδοχής και φυσικά ετεροδικία για τους ξένους υπηκόους. Το καθεστώς αυτό των διομολογήσεων άρχισε να καταρρέει στον μεσοπόλεμο, ενώ αμέσως μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο καταργήθηκε οριστικά. Η τελευταία χώρα που ιστορικά απαλλάχθηκε από το καθεστώς των διομολογήσεων ήταν η Κίνα το 1947. Κρατήστε το αυτό.

Οι ΕΟΖ λοιπόν είναι μια επαναφορά των διομολογήσεων υπέρ των ξένων επενδυτών. Όμως την δεκαετία του ’70 οι μνήμες της αποικιοκρατίας ήταν ακόμη πολύ νωπές για να δεχθούν οι απελευθερωμένες χώρες την επαναφορά της από την πίσω πόρτα με τις ΕΟΖ. Η πρώτη μεγάλη επιτυχία των παλιών αποικιοκρατών ήταν όταν κατόρθωσαν να πουλήσουν την ιδέα στην νέα ηγεσία της Κίνας στα τέλη της δεκαετίας του ’70. Κι έτσι η τελευταία χώρα που απαλλάχθηκε από τις διομολογήσεις, ήταν η πρώτη που τις επανέφερε με την μορφή των ΕΟΖ.

Το μικρό ψαροχώρι του Σεντζέν ήταν η πρώτη ΕΟΖ το 1980. Μέσα σε μια δεκαετία είχε μετατραπεί σε μια λαμπερή μεγαλούπολη των 9 εκατομμυρίων κατοίκων. Για τους πλασιέ των ΕΟΖ επρόκειτο για «θαύμα» και φυσικά εξαιρετικό επιχείρημα υπέρ των ζωνών, παρουσιάζοντας διαφάνειες με τους ουρανοξύστες και την φανταχτερή βιτρίνα της πόλης. Βέβαια, ξεχνούν πάντα το παρασκήνιο της πόλης. Την μαζική φτώχεια, ειδικά των εργατών που ζουν σε εργοστασιακές τρώγλες χωρίς δικαιώματα με αμοιβές δουλοπάροικου της εποχής της Ουράνιας Αυτοκρατορίας. Την εγκληματικότητα που ανθεί με το λαθρεμπόριο κάθε είδους. Την πολιτική και κοινωνική διαφθορά που συνιστά την Νο 1 βιομηχανία στην Κίνα.

Με εμπροσθοφυλακή τους Κινέζους να ανοίγουν τις πόρτες των χωρών που έτρεφαν μια μεγάλη δυσπιστία για τους παλιούς αποικιοκράτες, τα αρπακτικά του Σίτι κατόρθωσαν να πλασάρουν την ΕΟΖ σε μερικές χώρες της Αφρικής. Όμως, οι μνήμες των δεινών της αποικιοκρατίας που ήταν ακόμη νωπές, καθώς και οι πάλη των πληθυσμών των απελευθερωμένων χωρών για μια ολόπλευρη ανάπτυξη των πλούσιων χωρών τους, δεν επέτρεπε την διάδοση των ΕΟΖ. Σύμφωνα με το Διεθνές Γραφείο Εργασίας το 1986 λειτουργούσαν μόλις 176 ζώνες σε 47 χώρες στον πλανήτη. Ενώ το 2006 είχαν φτάσει τις 3.500 σε 130 χώρες.

Τι επέτρεψε την εκτίναξη του αριθμού των ΕΟΖ; Η επικράτηση των ανοιχτών αγορών κεφαλαίου, η αποπνικτική εξάρτηση των λιγότερο ανεπτυγμένων οικονομιών από τις πολυεθνικές και η έξαρση του κρατικού δανεισμού, ο οποίος μετά την δεκαετία του 1990 γνωρίζει πρωτοφανή επίπεδα για την ιστορία της παγκόσμιας οικονομίας. Έτσι, όποια χώρα έκανε το τραγικό λάθος να εξαρτήσει την ανάπτυξή της από επενδύσεις, ή κεφάλαια του εξωτερικού, αμέσως δεχόταν την επίσκεψη ενός «ειδικού» κλιμακίου, το οποίο βεβαίως πρότεινε ως απαραίτητη προϋπόθεση την κλασσική συνταγή της βίαιης προσαρμογής, αλλά και το καθεστώς διομολογήσεων για τους επενδυτές με την μορφή της ΕΟΖ.

Η υπόθεση των ΕΟΖ στην Ελλάδα δεν είναι τωρινή. Ούτε ξεκίνησε με την υπαγωγή μας στο καθεστώς της τρόικας. Τότε αποκαλύφθηκε. Είχε ξεκινήσει από πολύ νωρίτερα. Οι εγχώριες κυβερνήσεις του ευρώ είχαν προσφερθεί από πολύ νωρίς να γίνουν το πειραματόζωο για την μετατροπή ολόκληρης της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε ΕΟΖ. Μην ξεχνάμε ότι οι προσπάθειες του Ευρωπαϊκού λόμπι να μετατρέψουν τις οικονομίες των χωρών μελών σε ΕΟΖ ήταν άοκνες. Με τη δημοσίευση, τον Ιανουάριο του 2004 της πρότασή της για οδηγία σχετικά με τις υπηρεσίες στην εσωτερική αγορά, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δρομολόγησε την πιο ριζική και πιο ολοκληρωμένη επίθεση, στο κοινωνικό κράτος εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η πρόταση αυτή ήταν το πνευματικό τέκνο της ΓΔ Εσωτερικής Αγοράς με επικεφαλής τον Επίτροπο Φριτς Μπολκενστάιν, και ουσιαστικά καλύπτει όλες τις υπηρεσίες.

Η οδηγία επεδίωκε την σταδιακή εξάλειψη των εθνικών περιορισμών και την συστηματική υπονόμευση του εθνικού δικαίου, εισάγοντας την αρχής της «χώρας προέλευσης». Με την έγκριση της οδηγίας, επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών στην ΕΕ θα πρέπει να συμμορφώνονται μόνο με τις απαιτήσεις της χώρας προέλευσής τους. Τα άλλα κράτη μέλη όπου οι επιχειρήσεις δραστηριοποιούνται δεν θα επιτρέπεται να επιβάλλουν περιορισμούς ή ελέγχους. Η Επιτροπή θέλει να απαγορεύσει ακόμα και την υποχρεωτική καταχώρηση στα εθνικά φορολογικά μητρώα, όταν μια εταιρεία ανοίγει επιχείρηση σε άλλο κράτος μέλος. Ούτως εχόντων των πραγμάτων, η αρχή της «χώρας προέλευσης» καταργεί ουσιαστικά την αποτελεσματική εποπτεία της επιχειρηματικής δραστηριότητας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Κάθε επιχείρηση θα είναι σε θέση να αποφευχθεί τους εθνικούς περιορισμούς με τη μετεγκατάσταση της έδρα της σε μια χώρα ευκαιρίας, ή απλά με την ίδρυση μιας εταιρείας βιτρίνας, ή οφ σορ, σε άλλο κράτος μέλος. Οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, οι απαιτήσεις σχετικά με τα προσόντα, τα πρότυπα προστασίας του περιβάλλοντος και του καταναλωτή, τα πάντα μπορούν να παρακαμφθούν εύκολα και φθηνά.

Αυτή είναι η πεμπτουσία της ΕΟΖ, που η ΕΕ προώθησε πρώτα στις περιφερειακές της οικονομίες όπως είναι η Πολωνία, η Ρουμανία, η Ουγγαρία, η Ιρλανδία, κ.ά.. Απλά με τις ΕΟΖ οι επενδυτές και οι εταιρείες δεν χρειάζεται καν να κάνουν τον κόπο να αλλάξουν έδρα, ή να στήσουν μια εικονική έδρα σε βολική «χώρα προέλευσης».

Όμως για να επιβληθεί μια ΕΟΖ χρειάζεται να υπάρχει η δυνατότητα διοικητικής αυτοτέλειας της περιοχής που θα εκχωρηθεί. Κι αυτό έγινε στην Ελλάδα με την εισαγωγή του Καλλικράτη, του οποίου ο κεντρικός στόχος ήταν ευθύς εξαρχής να κατακερματίσει το ενιαίο και αδιαίρετο της εθνικής επικράτειας σε ημιαυτόνομες περιφέρειες και δήμους προκειμένου να διευκολύνει την ιδιωτικοποίησή τους και την εκχώρησή τους σε ιδιώτες επενδυτές για ανάπτυξη. Το έγραφα και το φώναζα από το 2010.

Ακολούθησε τον Ιούλιο του 2011 η ψήφιση του εφαρμοστικού νόμου του μεσοπρόθεσμου με βάση τον οποίο δινόταν η δυνατότητα με απλή υπουργική απόφαση να παραχωρηθεί το σύμπαν στην ελληνική επικράτεια. Έως και η αιγιαλίτιδα ζώνη, όπου ο ιδιώτης επενδυτής θα μπορούσε να μπαζώσει και να επαναχαράξει την ακτογραμμή κατά πώς τον συμφέρει μόνο με την σύμφωνη γνώμη του υπουργού. Όλα στο βωμό των ιδιωτών επενδυτών, οι οποίοι θα μπορούσαν να εξαιρεθούν από κάθε περιορισμό της εθνικής νομοθεσίας σχετικά με το περιβάλλον, την αρχαιολογία, τα καταναλωτικά πρότυπα ασφαλείας, κοκ, με μόνη την ένταξή τους στις επενδύσεις fast track, όπως χαρακτηρίστηκαν. Τέλος, επανήλθε το δικαίωμα επιφανείας, ένα παλιό φεουδαρχικό προνόμιο, με βάση το οποίο ένας ιδιώτης επενδυτής αποκτά δικαιώματα κυριότητας σε ιδιοκτησία που δεν του ανήκει.

Έτσι φτάσαμε στις ΕΟΖ, δηλαδή στην εκχώρηση κρίσιμων υποδομών, δήμων και ολόκληρων περιφερειών υπέρ ξένων επενδυτών.

Όταν σκόπιμα και μεθοδευμένα το ένα μετά το άλλο πακέτο μέτρων βάθαιναν την ύφεση στην ελληνική οικονομία και οδηγούσαν στην απελπισία την κοινωνία, τότε βγήκαν πρώτοι οι Γερμανοί και μίλησαν για ΕΟΖ. Στις 6-7/10 του 2011 ο αντιπρόεδρος της Μέρκελ, Φίλιπ Ρέσλερ επικεφαλής πολυπληθούς επιχειρηματικής αντιπροσωπείας ήρθε για διήμερη επίσκεψη στην Ελλάδα και έθεσε ανοιχτά θέμα ΕΟΖ. Η τότε κυβέρνηση συμφώνησε για τέσσερις πιλοτικές ΕΟΖ στην Θράκη, την Ήπειρο, την Πελοπόννησο και στο Νότιο Αιγαίο. Συμφώνησε επίσης να εγκατασταθεί ειδικός γκαουλάιτερ που θα αναλάβει επί τόπου την διερεύνηση των δυνατοτήτων για ΕΟΖ. Αυτός ήταν ο κ. Φούχτεν που ήδη έχει εγκατασταθεί μόνιμα στην Θεσσαλονίκη και γυρίζει ανά την επικράτεια αναζητώντας ευκαιρίες για ΕΟΖ.

Λίγες ημέρες αφού ο κ. Σόιμπλε είχε ξεκαθαρίσει δημόσια ότι η Ελλάδα πρέπει να αποδεχτεί την «εκχώρησης εθνικής κυριαρχίας» και με τις ΕΟΖ, ο κ. Όλι Ρεν εκ μέρους της Επιτροπής βρήκε «καλή ιδέα» τις ΕΟΖ. «Ο κ. Ρεν, απαντώντας σε ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, κ. Ν. Χουντή έστειλε ένα ιδιαίτερα ανησυχητικό μήνυμα για την Ελληνική Οικονομία, χαρακτηρίζοντας ως«καλή ιδέα» την δημιουργία ΕΟΖ, η καθιέρωση των οποίων θα σημαίνει «κούρεμα» μισθών, ισχνή φορολόγηση και τη δημιουργία εξωφρενικών εσωτερικών ανισοτήτων σε επίπεδο ανταγωνισμού μεταξύ των επιχειρήσεων,» έγραφε το Βήμα (31/10/11).

Όπως οι παλιοί ναζί στην διάρκεια της πρώτης κατοχής δεν δυσκολεύτηκαν να βρουν συνεργάτες και δοσίλογους, έτσι έγινε και τώρα. Διαγκωνίζονται τα ντόπια μεγαλοσυμφέροντα για να διασφαλίσουν μερίδιο από την λεηλασία των ΕΟΖ. Ο γνωστός κ. Μίχαλος σε διαρκή συνεννόηση με τον εφοπλιστή κ. Βενιάμη και άλλα μαύρα κοράκια εγχώριας εσοδείας βιάζονται να κερδίσουν τα προνόμια μιας ΕΟΖ προκειμένου να διαπραγματευτούν μερίδιο με τον νέο κατακτητή.

Η τωρινή κυβέρνηση όπως είναι φυσικό έχει αναδείξει τις ΕΟΖ ως βασική της επιλογή. «Η θεσμοθέτηση των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών, τις οποίες έχουμε αναφέρει και στις προγραμματικές δηλώσεις, αποτελεί ένα συμπληρωματικό μέτρο στις τρέχουσες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που έχει αναλάβει η ελληνική κυβέρνηση. Μιλάμε για Ζώνες με ειδικά φορολογικά και διοικητικού χαρακτήρα κίνητρα,» δήλωσε (28/8) ο φερόμενος υπουργός της εγχώριας κυβέρνησης κ. Χατζηδάκης με ιδιαίτερες επιδόσεις στο ξεπούλημα. Βέβαια είπε επίσης ότι «οι τυχόν αλλαγές σχετικά με τις ΕΟΖ, θα γίνουν με απόλυτο σεβασμό και πλήρη εφαρμογή των κανόνων του ισχύοντος εργατικού δικαίου.»

Αυτό βέβαια που δεν είπε είναι ότι οι ΕΟΖ δουλεύουν με μετανάστες, είτε από την ενδοχώρα, είτε από το εξωτερικό. Κι αυτό γιατί ο μέσος όρος απασχόλησης στην ΕΟΖ δεν υπερβαίνει τον ένα χρόνο. Το προσωπικό που απασχολείται προσλαμβάνεται από ειδικά γραφεία ευρέσεως εργασίας με ατομικές συμβάσεις προσωρινής απασχόλησης. Η επιχείρηση πληρώνει τα ειδικά γραφεία και αυτά τους εργαζόμενους. Στον Αραβικό κόσμο οι ατζέντηδες των μεταναστών παρακρατούν το 50% του μεροκάματου.

Με τον τρόπο αυτό οι επιχειρήσεις ανά πάσα στιγμή μπορούν να απολύσουν χωρίς κανένα κάλυμμα ή αποζημιώσεις. Κι επειδή η κυβέρνηση των δοσίλογων είναι αρκετά ανάλγητη ώστε να θεσμοθετήσει ότι αν προσληφθεί έλληνας εργαζόμενος θα πρέπει να τηρηθεί η εθνική εργατική νομοθεσία, έχει ξαμολήσει παράλληλα την επιχείρηση «Ξένιο Ζευς» προκειμένου να μαντρώσει τους μετανάστες που θα χρειαστούν αύριο οι επενδυτές των ΕΟΖ.
Το προβλέπει ήδη ο νόμος. Ο νόμος 3907 του 2011 στο άρθρο 37 παρ. 5 αναφέρεται:

«Σε περίπτωση αδυναμίας των αρμόδιων κατά περίπτωση αρχών να διασφαλίσουν με ίδιους πόρους ή μέσα ότι οι υπήκοοι τρίτων χωρών των οποίων η απομάκρυνση έχει αναβληθεί, απολαμβάνουν κατά το χρονικό διάστημα της αναβολής, στοιχειώδεις όρους αξιοπρεπούς προσωρινής στέγασης σε εγκαταστάσεις δημόσιου ή κοινωφελούς χαρακτήρα και γενικότερα ότι καλύπτουν τις άμεσες βιοτικές τους ανάγκες, μπορεί να επιτραπεί, μετά από σχετική άδεια, να απασχολούνται ως μισθωτοί σε τομείς απασχόλησης σε συγκεκριμένες περιοχές της Χώρας. Με προεδρικό διάταγμα, που εκδίδεται μετά από πρόταση των Υπουργών Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης και Προστασίας του Πολίτη, καθορίζονται οι τομείς απασχόλησης και οι περιοχές της Χώρας όπου μπορούν να ασχολούνται ως μισθωτοί οι υπήκοοι τρίτων χωρών των οποίων έχει αναβληθεί η απομάκρυνση, το καθεστώς της ασφαλιστικής τους κάλυψης, οι όροι, οι προϋποθέσεις, οι διαδικασίες και τα αρμόδια για τη χορήγηση της άδειας εργασίας όργανα, καθώς και κάθε άλλο σχετικό θέμα.»

Καταλαβαίνουμε τι έχουν νομοθετήσει; Ότι όποιον παράνομο μετανάστη έχουν συλλάβει και έχουν κλείσει σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, αλλά έχουν αναβάλει – για οποιονδήποτε λόγο – την απέλασή του, μπορεί η κυβέρνηση να τον στείλει να δουλέψει ως μισθωτό οπουδήποτε στην χώρα. Και με όρους που θα αποφασίσει η ίδια. Τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια. Πάντως όχι σκύλος!

Οι ΕΟΖ είναι χώροι όπου εκχωρείται η εθνική κυριαρχία ενός λαού υπέρ των ιδιωτών επενδυτών. Είναι χώροι όπου κυριαρχεί η ανομία, το έγκλημα και η άγρια εκμετάλλευση της εργασίας, κυρίως των μεταναστών. Πουθενά σε καμιά χώρα όπου επιβλήθηκαν δεν βοήθησαν στην ανάπτυξη, ή την επιβίωση του πληθυσμού. Το αντίθετο. Οι ΕΟΖ είναι οι «μαύρες τρύπες» της παγκόσμιας οικονομίας όπου με όρους πλήρους αδιαφάνειας και σε συνθήκες ανομίας κινούνται μαύρες επενδύσεις, μαύρα κεφάλαια, εμπορεύματα και εργασία, που καμιά πολιτισμένη κοινωνία δεν θα αποδεχόταν. Τέτοια χώρα θέλουμε να καταντήσουμε;

Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 9/9/2012

Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2012

ΕΝΕΔΡΑ

 

Υπάρχει ένας ασφαλής τρόπος να πεις την αλήθεια όταν υπάρχουν πράγματα που σε μπερδεύουν ή που σε φοβίζουν. Να πεις τα γεγονότα. Στα γεγονότα συμπεριλαμβάνεται (δυστυχώς για κάποιους) και η βεβαιότητα που αποκτάς ξαφνικά, όταν απέναντί σου υπάρχει κάποιος που αντιλαμβάνεσαι πως είναι αυτός που είναι εκεί για να σε σκοτώσει.
Στην δουλειά μου, λόγω της φύσης της κινδύνευσα αρκετές φορές. Δεν το δημοσιοποίησα ποτέ γιατί αυτό δεν αφορά τον κόσμο. Τον κόσμο τον αφορά η είδηση και όχι πώς την βγάζεις. Θεωρώ ανόητο κάποιος δημοσιογράφος να κάνει αυτορεπορτάζ με το πόσο κινδυνεύει. Είναι το ίδιο ανόητο με το να ακούς κάποιον εναερίτη της ΔΕΗ, την ώρα που περνάς κάτω από την κολώνα που είναι σκαρφαλωμένος να φωνάζει «κινδυνεύω, κινδυνεύω». Το λογικότερο είναι να τους πεις «κάνε καμιά άλλη δουλειά, ρε φίλε».
Οι λόγοι που δημοσιοποιώ για πρώτη φορά τι μου συνέβη, είναι γιατί δεν αφορά μόνο εμένα και δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο από εμένα. Είναι η λειτουργία ενός παρακράτους που προσπαθεί να επιβληθεί ως νομοτελειακή λειτουργία της αγριότητας των ημερών. Μέχρι που να πιστέψουμε πως πρέπει να κρυφτούμε στα σπίτια μας, να μην ακούμε και κυρίως να μην μιλάμε ακόμη και όταν βλέπουμε.
Όπως όλοι οι άνθρωποι, φοβάμαι. Μόνο οι βλάκες δεν φοβούνται. Και αυτό που φοβάμαι είναι πως αν την Κυριακή για καλή μου τύχη δεν έμενα από λάστιχο με τη μηχανή και δεν είχα ένα σκυλί που μ’ αγαπούσε πολύ, ίσως να μην ζούσα.
Ας πάμε στα πραγματικά γεγονότα.
Ζω σε ένα απομονωμένο σπίτι στην Άνοιξη με 3 σκυλιά. Το πρωί του Σαββάτου τα σκυλιά άρχισαν να γαβγίζουν έντονα. Βγήκα στη βεράντα του σπιτιού και είδα ένα ζευγάρι (άντρας και γυναίκα) να κοιτάει το σπίτι. Τους ρώτησα από μακριά αν θέλουν κάτι. Γύρισαν χωρίς να πουν κουβέντα και έφυγαν.
Το μεσημέρι του Σαββάτου η μηχανή με την οποία μετακινούμαι έπαθε λάστιχο. Δεν ήξερα την ώρα που έβριζα γι αυτή μου την ατυχία, πόσο τυχερός ήμουν. Άφησα την μηχανή σε ένα βουλκανιζατέρ που είχε όμως κλείσει στη γειτονιά. Το βράδυ πήγα με την παρέα μου σε ένα ουζερί που συχνάζω στη Δροσιά. Λίγες ώρες αφού συνέβησαν όλα, τρεις διαφορετικοί άνθρωποι με ενημέρωσαν πως το βράδυ εκείνο έξω από το ουζερί πέρασε αρκετές φορές μια μηχανή με αναβάτη κάποιον τύπο με μαύρο μπουφάν μηχανής, σκούρο κράνος και μεγάλο τσαντάκι στη μέση. Αυτοί που τον εντόπισαν ήταν μαγαζάτορες που φοβήθηκαν πως μπορεί αυτός ο τύπος να ήταν κάποιος ληστής. Την ώρα όμως που συνέβαινε αυτό, δεν το ήξερα.
Στη μιάμιση περίπου το βράδυ, έφυγα από το ουζερί με κάποιον φίλο ο οποίος προθυμοποιήθηκε να με πάει σπίτι. Λίγο πριν στρίψουμε για το στενό που βγάζει στο σπίτι μου, διακρίναμε δύο αυτοκίνητα να είναι παράλληλα στο δρόμο, στραμμένα προς την κατεύθυνσή μας μπλοκάροντας το πέρασμα. Ζήτησα από το φίλο μου να συνεχίσει αντί να στρίψει. Στρίψαμε από το επόμενο στενό αλλά δεν σταματήσαμε στο σπίτι. Συνεχίσαμε ώστε να βρεθούμε πίσω από τα αυτοκίνητα και να δούμε ποιοι ήταν αυτοί. Τα αυτοκίνητα όμως είχαν φύγει.
Πήγα λοιπόν στο σπίτι, αρκετά ανήσυχος για την ασυνήθιστη «κινητικότητα» στην περιοχή μου. Μπήκα στο σπίτι χωρίς να ανάψω φώτα και αφού πίστεψα ή μάλλον θέλησα να πιστέψω πως τίποτα δεν συμβαίνει, κοιμήθηκα.
Στις 04:40 τα ξημερώματα ένα από τα σκυλιά, άρχισε να γαυγίζει με μανία, αλλά να παραμένει έξω από την πόρτα αντί να κινηθεί μέσα στον κήπο μου. Βγήκα πολύ προσεκτικά στον κήπο φροντίζοντας να κινούμαι στα πιο σκοτεινά σημεία του. Ήταν μια τεράστια ανοησία που όμως μπορεί και να με έσωσε.
Φτάνοντας στη μέση του κήπου είδα αυτό που πολλές φορές έχω σκεφτεί ότι μπορεί να συμβεί. Είναι αδύνατο όμως να το αντιμετωπίσεις όταν συμβαίνει. Ένας ψηλός άντρας ήταν στο πάνω μέρος του οικοπέδου. Εκτεθειμένος προς την μεριά του σπιτιού, αλλά καλά προστατευμένος από το βλέμμα αυτού που θα έμπαινε στο σπίτι. Ήταν καθισμένος στο παρτέρι, ακούνητος, στωικός σχεδόν, με την πλάτη ακουμπισμένη στον τοίχο της πόρτας.
Επέστρεψα προσεκτικά στο εσωτερικό τους σπιτιού και κάλεσα το 100. Στις 04:51, είπα στην τηλεφωνήτρια της Άμεσης Δράσης τι συμβαίνει ποιός είμαι, ποιά είναι η διεύθυνση και διευκρίνισα πως είχα οπτική επαφή με τον εισβολέα, ο οποίος όμως δεν με είχε δει.
Αμέσως μετά τηλεφώνησα στο γείτονά μου, του είπα τι συμβαίνει και του ζήτησα να είναι σε ετοιμότητα μέχρι να φτάσει η Αστυνομία. Λίγα λεπτά αργότερα, άκουσα θόρυβο έξω από την πόρτα, κλαδιά να σπάνε και το σκυλί να γαβγίζει μανιασμένα. Δεν ήξερα αν κάποιοι αποχωρούν ή κάνουν επίθεση εναντίον μου.
Κατέβηκα στον κάτω όροφο για να μπορώ να φύγω αν χρειαστεί. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, δύο άτομα άρχισαν να τρέχουν μπροστά από το παράθυρο, κατευθυνόμενοι προς το κάτω μέρος του οικοπέδου. Σκαρφάλωσαν τα κάγκελα και έφυγαν από το σημείο ακριβώς που στεκόταν το ζευγάρι που παρακολουθούσε το σπίτι το προηγούμενο πρωί. Άνοιξα την πόρτα και δύο ακόμη άτομα πετάχτηκαν από τον κήπο ακολουθώντας τους προηγούμενους δύο.
Άρχισα να φωνάζω και οι γείτονες βγήκαν στα μπαλκόνια. Βγήκα από το σπίτι και συναντήθηκα μαζί τους στον δρόμο. Μετά από μερικά λεπτά ήρθε το 100 και αμέσως μετά ένα συμβατικό αυτοκίνητο της Ασφάλειας. Οι άντρες της Ασφάλειας μου είπαν πως επί αρκετή ώρα έψαχναν το σπίτι γιατί το Κέντρο τους είχε δώσει τον αριθμό 4, ενώ εγώ μένω στο 8 και βέβαια ανέφερα το 8 ως αριθμό του σπιτιού μου. Τα υπόλοιπα είχαν αρκετή αγωνία αλλά δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία.
Στις 7 πμ, όταν είχε ξημερώσει, βγήκα στον κήπο και άρχισα να φωτογραφίζω σπασμένα κλαδιά, πατήματα και να αναζητώ οποιοδήποτε στοιχείο. Έφτασα ως την είσοδο, όπου διέκρινα πως στο σημείο που στεκόταν ο εισβολέας που είχα δει, ένα μικρό παράθυρο του γείτονα ήταν ανοιχτό. Υπέθεσα πως όταν έφτασε η Αστυνομία μπήκε από εκεί στο διπλανό σπίτι γιατί δεν προλάβαινε να φύγει. Ξανακάλεσα την αστυνομία για να ερευνήσει το διπλανό σπίτι όπου μένει ένας άρρωστος ηλικιωμένος. Η αστυνομία έφτασε για δεύτερη φορά με μεγάλες δυνάμεις πια και ερεύνησε το σπίτι. Δεν βρήκε τίποτα. Τρία παράθυρα του σπιτιού ήταν ανοιχτά, αλλά όχι παραβιασμένα. Από τη σκόνη και τα σκουπίδια στις ράγες ανοίγματος φαινόταν ότι ήταν ανοιχτά επί μήνες.
Έδωσα κατάθεση για όλα αυτά στην Ασφάλεια. Λίγο πριν τελειώσω, ο διοικητής μου είπε πως μάλλον πρόκειται για διάρρηξη γιατί βρήκαν και έναν σπασμένο αφαλό κλειδαριάς. Του απάντησα πως τα παράθυρα του γείτονα ήταν ανοιχτά και δεν χρειαζόταν καμιά διάρρηξη. Μεταξύ σοβαρού και αστείου του είπα επίσης πως αν κάποιοι ήθελαν να με σκοτώσουν, δεν χρειαζόταν να δείξουν ότι σκοτώνουν έναν δημοσιογράφο, αλλά κάποιον που βρέθηκε τη λάθος στιγμή σε λάθος σημείο. Έναν άτυχο δηλαδή σε κάποια διάρρηξη.
Τις επόμενες ώρες μίλησα με αρκετούς ανθρώπους που χειρίζονται επιχειρησιακά θέματα ασφάλειας και τους οποίους γνωρίζω εξαιτίας της δουλειάς μου. Το σενάριο το οποίο θεωρούν ως δεδομένο είναι ένα: Το σπίτι ήταν υπό παρακολούθηση όπως και εγώ. Η ατυχία που είχα με την μηχανή, προφανώς μπέρδεψε τους δράστες, οι οποίοι περίμεναν να με δουν να φτάνω με τη μηχανή. Μπήκαν στην αυλή μου και το διπλανό οικόπεδο περιμένοντας να φτάσω. Ο εισβολέας πίσω από την εξώπορτα θα είχε τον πρώτο λόγο, ενώ θα με εγκλώβιζαν δύο από το διπλανό οικόπεδο και δύο από το κάτω μέρος του κήπου μου. Δεν ήξεραν πως ήμουν ήδη στο σπίτι και αιφνιδιάστηκαν.
Πρέπει να πω πως αυτό το σενάριο το πιστεύω αν και είναι το τελευταίο που θέλω να ισχύει. Δεν κάνει κανένας διάρρηξη στο διπλανό σπίτι, στρατοπεδεύοντας στο δικό μου. Ούτε έχει ακροβολισμένο ένα στρατό. Ούτε τοποθετεί κάποιον πίσω από την πόρτα που θα έμπαινα. Απέναντι από το σπίτι του γείτονά μου υπάρχουν 3 μισοτελειωμένες οικοδομές, ιδανικές για να ελέγχουν την περιοχή και την όποια επιχείρηση «διάρρηξης». Όπως και ένα άδειο οικόπεδο γεμάτο με χόρτα. Προτίμησαν όμως το σπίτι μου με τρία άγρια σκυλιά.
Πριν από 3 μέρες, ένας άνθρωπος που ζήτησε να με συναντήσει για μια πολύ σοβαρή υπόθεση, φεύγοντας μου είπε «πρόσεχε γιατί μπορεί να σε φάνε και να σκηνοθετήσουν μια ληστεία ή μια διάρρηξη». Ξέρω πολύ καλά ότι αυτό συμβαίνει συχνά. «Άγνωστοι» ληστές μπορούν να πέσουν σε άτυχους μάρτυρες ή δημοσιογράφους. Επειδή έχουν συμβεί πολλά και το παρακράτος είναι εκτός από επικίνδυνο και μια γλίτσα που κολλάει παντού, στις 25 Μαΐου που είχε κάνει μία ακόμη προσπάθεια με την εμπροσθοφυλακή του, είχα γράψει ένα άρθρο για αυτό που μπορεί να συμβεί. Και δυστυχώς συνέβη, νομίζω. Μπορείτε να το διαβάσετε εδώ http://www.koutipandoras.gr/?p=20928
Η Αστυνομία μπορεί να ανακοινώσει ό,τι θέλει. Δεν με απασχολεί. Μια αστυνομία που στέλνει ένα στραπατσαρισμένο ασφαλίτικο σε λάθος αριθμό οδού, την ώρα που ξέρει ότι ένας δημοσιογράφος έχει δεχθεί εισβολή, δεν έχει αξιοπιστία σε τίποτα. Την δεύτερη φορά που κάλεσα το 100, μου είπαν να καλέσω το Αστυνομικό Τμήμα του Αγίου Στεφάνου. Και από εκεί μου ξαναείπαν να καλέσω το 100. Η δε, τηλεφωνήτρια όταν ξανακάλεσα αγανακτισμένος, με ρωτούσε διάφορα «κουφά» στοιχεία ταυτότητας (μέχρι και τί δουλειά κάνω) προκειμένου να δώσει εντολή για να ενεργήσουν. Όχι, αυτή την Αστυνομία δεν την θεωρώ αξιόπιστη, αν και θεωρώ πολλά από τα στελέχη της και τους αστυνομικούς της. Ακόμα και αν συλλάβουν «διαρρήκτες».
Να προσθέσω ένα ακόμη στοιχείο. Πριν ανακοινώσω οτιδήποτε, φροντίζοντας απλώς να συλλέξω όσο πιο πολλά στοιχεία μπορούσα, ένα από τα γνωστά blog παρακρατικής δράσης έκανε ανάρτηση για να ακυρώσει εκ των προτέρων την όποια δική μου ανακοίνωση. Σύμφωνα με την ανάρτηση, γνωστός δημοσιογράφος – παρουσιαστής, προσπαθούσε να πείσει γνωστό επιχειρηματία για τον οποίο κάνει ειδικές αποστολές για τα συμφέροντά του, πως δέχθηκε επίθεση. Η επίθεση μάλιστα, έλεγε δεν είχε καμιά επιβεβαίωση από την αστυνομία. Ακόμη και αν μία στις χίλιες πίστευα πως δεν έκαναν καμιά επίθεση εναντίον μου, το «δημοσίευμα» με πείθει. Όταν το παρακράτος τρέχει να προκαταβάλει την κοινή γνώμη, το έχεις χτυπήσει αλύπητα και έχει αρχίσει να φοβάται.
Ως επίλογο θέλω να σας γράψω ένα μήνυμα που μόλις ήρθε από τη φίλη μου τη Νικολέτα: «Τι να πω, ζούμε ένα Μεσαίωνα ενώ πιστεύουμε ότι έχουμε Δημοκρατία. Να προσέχεις και το ξέρεις ότι δεν είσαι μόνος».
Το ξέρω και γι’ αυτό θα συνεχίσω να κάνω αυτό που κάνω. Δεν θα ζητήσω ούτε φρουρές, ούτε όπλα. Συνεχίζω να πιστεύω πως χρειαζόμαστε απλώς αλήθειες.

ΥΓ Προς παπαγαλάκια: Πρέπει να καταλάβετε ότι δεν είσαστε πια οι πολύχρωμες πόρνες του συστήματος, αλλά αυτοί που το εκθέτουν. Το ψέμα σας είναι αυτό που απλώς αποδεικνύει την αλήθεια μου

Πόσο ψεύτης και απατεώνας πρέπει να γίνεις για να είσαι πρωθυπουργός;

Ακόμη μια επίδειξη «φιλαλήθειας» από τον κ. Σαμαρά στην ΔΕΘ. «Η χώρα μας βρίσκεται στο πιο κρίσιμο σημείο της πιο σοβαρής δοκιμασίας που αντιμετώπισε ποτέ τις τελευταίες δεκαετίες. Το πρώτο, λοιπόν, που θέλω να σας πω είναι ότι στις μεγάλες δοκιμασίες βγαίνουν νικητές όσοι δεν φοβούνται την αλήθεια! Ξέρετε, η αλήθεια πληγώνει καμιά φορά. Αλλά και η αλήθεια φωτίζει. Η αλήθεια δυναμώνει. Η αλήθεια ωριμάζει και οπλίζει όσους θέλουν να αλλάξουν τη μοίρα τους. Βρίσκομαι, λοιπόν, εδώ μπροστά σας για να σας πω την αλήθεια, αλλά και για να αναφερθώ στο σχέδιό μας, να βγούμε από την κρίση το συντομότερο δυνατόν.» Τάδε έφη ο κ. Σαμαράς ως άλλος γκουρού της εσχάτης υποστάθμης. Οι επικοινωνιολόγοι που του έγραψαν την ομιλία θεώρησαν ότι αν μέσα σε 5 προτάσεις αναφέρουν 6 φορές την λέξη αλήθεια, οι ακροατές του θα μείνουν με το στόμα ανοιχτό και θα πουν, «ναι, ρε συ, αυτός μας λέει την αλήθεια.»

Αυτά βέβαια μπορεί να ισχύουν σε αμερικανάκια, αλλά εδώ ο Έλληνας γνωρίζει πολύ καλά ότι αν ένας πρωθυπουργός του υπόσχεται να του πει την αλήθεια, τότε ετοιμάζεται να του σερβίρει το πιο χυδαίο ψέμα. Άλλωστε την αλήθεια υπηρέτησαν όλοι οι εθελόδουλοι, υποτακτικοί και δοσίλογοι πρωθυπουργοί της Ελλάδας. Την αλήθεια και την πατρίδα.

Πριν πολλά χρόνια και συγκεκριμένα το 1948, ένας από τους καταδικασμένους σε ισόβια δοσίλογους πρωθυπουργούς της ναζιστικής κατοχής, ο Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος, ναζί εκ πεποιθήσεως ο ίδιος, εξέδωσε μέσα από την φυλακή ένα βιβλιαράκι με τον προκλητικό τίτλο, «Ιδού η Αλήθεια». Το βιβλιαράκι αυτό επεδίωκε να πει την αλήθεια με τον ίδιο τρόπο που θέλει να την πει κι ο Σαμαράς.

Ο Λογοθετόπουλος υπηρέτησε πρώτα την κυβέρνηση δωσίλογων του Τσολάκογλου ως υπουργός και έπειτα ανέλαβε πρωθυπουργός. Γιατί το έκανε αυτό; Σύμφωνα με τον ίδιο δεν τον παρακίνησε η πολιτική φιλοδοξία, διότι είχε απορρίψει ανάλογες προτάσεις από τον Ι. Ματαξά (1927) και τον Π. Τσαλδάρη (1933). «Ήτο όμως κατά τας ανιστορήτους εκείνας τραγικάς στιγμάς επιτακτική ανάγκη να σωθή από την καταστροφήν ότι ήτο δυνατόν να περισωθή και να ανακουφισθή ο Ελληνικός Λαός από το βάρος της επερχόμενης αφορήτου δουλείας και δυστυχίας. Δια τούτο εδέχθην εν τέλει την πρότασιν του στρατηγού Τσολάκογλου, αν και είχον πλήρη συναίσθησιν των πολλαπλών ευθυνών, ας ανελάμβανον και των θυσιών, εις τας οποίας θα υπέβαλλον εμαυτόν δια της αποδοχής μου ταύτης. Το έθνος όμως είχεν ανάγκην των υπηρεσιών των τέκνων του. Έπρεπε να ευρεθούν άνθρωποι, οι οποίοι να θυσιάσουν συνειδητά τον εαυτόν των υπέρ αυτού κατά την δεινοτέραν περίοδον της μακρίαωνος ιστορίας του.»<!--[if !supportFootnotes]-->[1]<!--[endif]-->

Δεν σας θυμίζει Σαμαρά, Βενιζέλο και Κουβέλη; Κι αυτοί ανέλαβαν τον σταυρό του μαρτυρίου για το καλό της Ελλάδας και του ελληνικού λαού. Σ’ αυτές τις τόσο κρίσιμες στιγμές θυσιάζουν τον εαυτό τους προκειμένου να σωθεί από την καταστροφή η πατρίδα. Πόσες και πόσες φορές δεν ακούμε σήμερα τα ίδια και τα ίδια από τους κυβερνώντες; Δεν είναι αυτοί που υπηρετώντας ως δωσίλογοι σπέρνουν την καταστροφή στον τόπο και τον λαό του, αλλά αυτοί είναι που προσπαθούν να τον σώσουν. Δεν είναι αυτοί και οι φίλοι τους που κερδίζουν από το αίμα του ελληνικού λαού, αλλά είναι αυτοί που τα δίνουν όλα για την πατρίδα. Δεν είναι οι πάνω από 1,2 εκατομμύριο άνεργοι, οι εκατοντάδες χιλιάδες κατεστραμμένοι μικρομεσαίοι και ελευθεροεπαγγελματίες, ούτε οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι που θυσιάζονται στο Μόλωχ του κέρδους και του «ισχυρού νομίσματος», αλλά αυτοί που μας κυβερνάνε είναι που θυσιάζονται για την καλή τους την καρδιά και την αμέριστη φιλοπατρία τους.

Όπως ακριβώς κι ο Λογοθετόπουλος. Η ίδια φιλοπατρία τους χαρακτηρίζει. Η ίδια διάθεση για θυσία και προσφορά στον Ελληνικό Λαό.

Βέβαια, το δικαστήριο των δωσίλογων το 1945 καταδίκασε σε ισόβια τον Λογοθετόπουλο για την συμμετοχή του στις κυβερνήσεις της κατοχής, τις οποίες έκρινε ως πράξη εσχάτης προδοσίας. Μάλιστα και μόνο ο σχηματισμός τους συνιστούσε πράξη εσχάτης προδοσίας. Ο Λογοθετόπουλος απατώντας στις αιτιάσεις αυτές θεωρεί ότι η «γνώμη» του δικαστηρίου είναι «τουλάχιστον αφελής, διότι ποίος υπάλληλος θα είχε την τόλμην και το κύρος να διεξάγη εκ του συστάδην τραχείς και οξείς αγώνας προς τους αγερώχους κατακτητάς, να αντιμετωπίζη σθεναρώς και αποφασιστικώς τα καθημερινώς αναφυόμενα περίπλοκα ζητήματα και να ανθίσταται τελεσφόρως εις τας πιεστικάς ποικίλας απαιτήσεις των κάλλιον ημών και εις μείζονα βαθμόν;»<!--[if !supportFootnotes]-->[2]<!--[endif]--> Με άλλα λόγια οι δωσίλογοι ανέλαβαν την διακυβέρνηση για να διαπραγματευτούν σκληρά και σθεναρά με τον κατακτητή υπέρ του ελληνικού λαού. Κι αυτοί για να διαπραγματευτούν με τον κατακτητή πήγαν, όπως έκανε κι ο Σαμαράς μαζί με ολόκληρη την συμμορία του ευρώ σε δεξιά και αριστερά.

Υπήρχε κι ένας ακόμη λόγος που ανέλαβαν οι κυβερνήσεις των δωσιλόγων. «Καθ’ ημάς η κατάστασις θα ήτο απείρως χείρων υπό την διακυβέρνησιν Γκαουλάιτερ, καθ’ ότι ουδέποτε, το οιονδήποτε ενδιαφέρον τούτου και αν δεχθώμεν υπέρ του Ελληνικού λαού, υα έφθανε ποτέ το των Ελλήνων κυβερνώντων τοιούτον.»<!--[if !supportFootnotes]-->[3]<!--[endif]--> Με άλλα λόγια αν δεν ήταν οι κυβερνήσεις των δωσίλογων και κυβερνούσε μόνος του ο ναζί Γκαουλάιτερ, θα ήταν πολύ χειρότερα τα πράγματα για τον ελληνικό λαό. Αυτή είναι η μόνιμη δικαιολογία όλων των δωσίλογων πολιτικών: χωρίς εμάς και τα εγκλήματά μας τα πράγματα θα ήταν χειρότερα για όλους εσάς.

Πόσο χειρότερα; Θα το δούμε πιο κάτω. Όμως πριν, αξίζει τον κόπο να αναφέρουμε ότι ο Λογοθετόπουλος, όπως και οι άλλοι δωσίλογοι πρωθυπουργοί, καταδικάστηκαν γιατί συνέπραξαν στην οικονομική λεηλασία της χώρας από τους κατακτητές. Αυτή η οικονομική λεηλασία πήρε την μορφή των πληθωριστικών κατοχικών δραχμών, των «προκαταβολώ», ένα είδος φορολογίας υπέρ των κατακτητών, το κατοχικό δάνειο, την ληστεία της Τραπέζης της Ελλάδος, κοκ. Ένα από τα πολλά ατοπήματα του δικαστηρίου των δωσίλογων είναι ότι ο κατακτητής είχε δικαίωμα να τα κάνει όλα αυτά, αλλά μόνο για την συντήρηση των δυνάμεων κατοχής της Ελλάδας. Καταδίκασε, δηλαδή, μόνο την «υπερβολή». Απ’ αυτό πιάνεται ο Λογοθετόπουλος και γράφει: «Χαίρομεν ιδιαιτέρως διότι και δια δικαστικού εγγράφου πιστούται το δυνάμει διεθνών συνθηκών νόμιμον κατά βάσιν δικαίωμα του Κατακτητού, δια τας μέσω της Τραπέζης της Ελλάδος διενεργηθείσας υπ’ αυτού χρηματικάς αναλήψεις και τούτο εις πείσμα της ολεθρίας και ψευδολόγου προπαγάνδας ήτις καθ’ όλην την μακράν κατοχικήν περίοδον, εξεφώνει εις όλην την κλίμακα του διαπασών εκκωφαντικώς, δια τους αφελείς και μωροπίστους, δια των ραδιοφώνων και διαφόρων φυλλαδίων, ότι αι Κυβερνήσεις κατοχής εσκεμμένως και εκ δολίας προαιρέσεως παρέδιδον τα πάντα εις τον εχθρόν, - χρήματα, -τρόφιμα, -σιδηροδρόμους, -αυτοκίνητα, -πλοία, -ρδιόφωνα, κτλ.»<!--[if !supportFootnotes]-->[4]<!--[endif]-->

Από την δίκη των δωσίλογων το 1945 απουσίαζε το σύνολο της Εθνικής Αντίστασης, η οποία ήταν υπό διωγμό τότε. Η αναγνώριση του δικαιώματος του κατακτητή να αντλεί τα μέσα συντήρησής του από την κατεχόμενη χώρα, στην βάση εντελώς παρωχημένων συνθηκών, γινόταν για έναν και μόνο λόγο: να μην επιτραπεί η διεκδίκηση πολεμικών και άλλων επανορθώσεων από τον κατακτητή. Άλλωστε αυτή την δικαιολογία χρησιμοποιεί μέχρι σήμερα η γερμανική πλευρά για την μη καταβολή του κατοχικού δανείου, αλλά και των αναγνωρισμένων πολεμικών αποζημιώσεων προς την Ελλάδα.

Ταυτόχρονα, η αναγνώριση αυτή του δικαιώματος του κατακτητή έδινε το πάτημα στους δωσίλογους να πουν ότι επέτρεψαν την λεηλασία, τους φόρους, τις δημεύσεις, τις επισχέσεις, κοκ από τις δυνάμεις κατοχής γιατί ήταν «διεθνής υποχρέωση» των κυβερνήσεων της κατοχής. Ήταν μια από τις «διεθνείς υποχρεώσεις» των δωσίλογων της ναζιστικής κατοχής με τον ίδιο τρόπο που είναι «διεθνής δέσμευση» του Σαμαρά και της συμμορίας του ευρώ τα εξοντωτικά πακέτα μειώσεων και περικοπών, οι ιδιωτικοποιήσεις και το ξεπούλημα εν γένει.



Βέβαια, η αλήθεια βρίσκεται στους 300 χιλιάδες νεκρούς μόνο από τον πρώτο χειμώνα του λοιμού 41-42. Στις πάνω από 600 χιλιάδες αθώα θύματα της κατοχής. Στο 92% της χώρας που λεηλατήθηκε και καταστράφηκε από τις δυνάμεις κατοχής. Η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού αντέδρασε μέσα από την εθνική αντίσταση.

Αντίθετα ο Λογοθετόπουλος, αυτός ο πατριώτης που θυσιάστηκε για τον ελληνικό λαό, με το που μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα στις 27 Απριλίου 1941 έτρεξε από τους πρώτους στην πρεσβεία των ναζί να χαιρετήσει τον Γερμανό πρέσβη για την «επιτυχία των γερμανικών όπλων». Λίγες ημέρες αργότερα διορίσθηκε αντιπρόεδρος και υπουργός Προνοίας και Παιδείας στην πρώτη κατοχική κυβέρνηση του Τσολάκογλου. Στα τέλη του 1942 αναβαθμίστηκε σε πρωθυπουργό. Η κυβέρνησή του ανέλαβε να επιστρατεύσει έλληνες που θα πολεμούσαν ως εθελοντές στο Ρωσικό Μέτωπο, ή θα εργάζονταν ως δούλοι σε γερμανικά εργοστάσια. Και τα δύο σχέδια απέτυχαν χάρη στην μαζική λαϊκή αντίσταση. Οι ναζί τον θεώρησαν αποτυχημένο πρωθυπουργό και τον Απρίλιο του 1943 τον αντικατέστησαν με τον Ιωάννη Ράλλη προκειμένου να αντιμετωπίσουν την ισχυροποίηση του ΕΑΜ με την ίδρυση των Ταγμάτων Ασφαλείας.

Αξίζει τον κόπο να σημειώσουμε ότι οι συνεργάτες των ναζί δεν διέφεραν σε τίποτε ως προς την κτηνωδία που επεδείκνυαν απέναντι στον ελληνικό λαό. Υπήρξαν περιπτώσεις τόσο άγριας καταπίεσης και ληστοσυμμορίτικης δράσης από μαυραγορίτες και ντόπιους συνεργάτες των ναζί, που ο δοκιμαζόμενος λαός μέσα στην απελπισία του αναζήτησε, όταν δεν είχε που αλλού να στραφεί, καταφύγιο στην κομαντατούρ.

Πάλι καλά. Γιατί αν δεν είχε ο Ελληνικός λαός τέτοιους πατριώτες όπως τους Τσολάκογλου, Λογοθετόπουλο, Ράλλη και το συνάφι τους, τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα. Πόσο χειρότερα; Όσο χειρότερα θα γίνουν αν δεν ακολουθήσουμε σαν πρόβατα επί σφαγή τον Σαμαρά και την συμμορία του ευρώ. Τελικά, μόνο ο Γ. Σουρής μπορεί να εκφράσει με ακρίβεια και περιεκτικότητα την κατάσταση που ζούμε: «Μας έρχεται κάθε σκατάς, θαρρούμε πως σωθήκαμε, μα μόλις φύγει βλέπουμε πως αποσκατωθήκαμε.»


Σχόλιο της Ημέρας, 10/9/2012

<!--[if !supportFootnotes]-->

<!--[endif]-->
<!--[if !supportFootnotes]-->[1]<!--[endif]--> Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος, Ιδού η Αλήθεια, Αθήναι, 1948, σελ. 9-10.