E.ΠΑ.Μ

Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2012

Ενα συνομωσιολογικό παραμύθι ;




Η θετική πλευρά της συνωμοσιολογίας
Είναι σχετικά δύσκολο να κατανοήσει ο ανυποψίαστος, ο βαριεστημένος (και ευθυγραμμισμένος με τα τρέχοντα) πολίτης τις βαθύτερες δομές του παγκόσμιου συστήματος εξουσίας, έτσι όπως αυτό αθροίζει τις θεμελιακές του αξίες και τις παρατάσσει στο πλαίσιο μιας συντεταγμένης Κοινωνίας των κρατών και των Εθνών. Γι΄ αυτό και βαπτίζεται συνωμοσιολογία κάθε μεμονωμένη απόπειρα ερμηνείας των μεγάλων αδιεξόδων του σύγχρονου κόσμου.

Λες και από γεννήσεως το Σύστημα είχε προνοήσει για την μελλοντική άμυνά του, μέσα από την σχεδίαση μιας πολυεπίπεδης και πολύμορφης εξουσίας, η οποία θα εκφράζεται όμως στην τελική της έκφανση ενιαία, πυραμιδικά, ακόμα και μέσα από αντιμαχόμενες ή αντίπαλες φαινομενικά δυνάμεις. Η δομική έννοια του «μαζικού» συναντιέται ίδια και πανομοιότυπη σε όλα τα κοινωνικά συστήματα, ταυτόχρονα στις θρησκείες, οι οποίες ανελάμβαναν εξειδικευμένα την ηθικοπλαστική αποστολή του τοπικού πολιτικού συστήματος.
Που λες, μια φορά κι έναν καιρό ...;
"υπήρξε μια επανάσταση στην ...; Γαλαξιακή αυτοκρατορία. Οι «νόμιμες δυνάμεις» (στις οποίες ανάγεται η καταγωγή του γένους των Ελλήνων) επικράτησαν. Οι στασιαστές (με τους οποίους σχετίζονται οι Εβραίοι) νικήθηκαν και εξορίστηκαν στη γη" ...;
...; όπου οι Έλληνες, λέει, (με τον υψηλό και διαστημικό πολιτισμό τους) ήταν ήδη κυρίαρχοι στον πλανήτη, συγκρούστηκαν τόσο στην Ατλαντίδα, όσο και στην
Τροία, αλλά και στην Σαλαμίνα, οι «στασιαστές του ουρανού» νικήθηκαν στη γη πάλι και πάλι, επικράτησαν τελικά μέσω της Ρώμης, εμβολίστηκαν και πάλι από το Ελληνικό στοιχείο, αλλά στο πέρασμα του καιρού εκμεταλλεύτηκαν την πνευματική παρακμή των Ελλήνων που (κρατούσε από τον κατακλυσμό και εντεύθεν). Οι νεοαφιχθέντες επιβλήθηκαν στους ανθρώπους με την αντιπνευματικότητα, δηλαδή με την διαφθορά και τον υλισμό, χωρίς πάντως να καταφέρουν να υποτάξουν πλήρως τους εναπομείναντες Έλληνες, δεν κατάφεραν να εξαλείψουν ολοσχερώς το Ελληνικό πνεύμα, το οποίο φυσικά μισούσαν θανάσιμα, επειδή ήταν (και ξέρουν ότι θα γίνει ξανά) ο ολετήρας τους, το κατεδίωξαν λοιπόν πότε μέσω του Ιουδαϊσμού, πότε μέσω του Χριστιανισμού, πότε οικειοποιούμενοι τον πολιτισμό που δεν μπορούσαν να υποτάξουν, επειδή ήταν από την αρχή (και θα είναι μέχρι το τέλος) το αντίπαλο δέος τους. Βλέπεις, έμενε κάπου μία Ελληνική σπίθα και ήταν αρκετή να γίνει φωτιά και να ενεργοποιήσει εκ νέου την ανάμνηση και την επιστροφή της αρχαίας δόξας. Ακόμα σήμερα (μετά από πολλών αιώνων συνωμοσίες και διαβολές) δεν κατάφεραν ν΄ αποχτήσουν τον απόλυτο έλεγχο, επειδή τους εμποδίζει αυτή η ακτινοβολία του επιβιώσαντος Ελληνισμού, αυτή η κραδασμική ισχύς των «απανταχού Ελληνοφρόνων», στην «ραδιοσυχνότητα» δε της οποίας πάλλεται ο αιθέρας (που συνέχει το Σύμπαν) και χαλάει έτσι τα ολοκληρωτικά σχέδιά τους, παρεμποδίζει δηλαδή την εναρμόνιση του πλανήτη με την δική τους «συχνότητα του Κακού». Η εναρμόνιση αυτή (στην απόλυτη και ολοκληρωτική μορφή της) θα σήμαινε την πλήρη επικράτηση των «στασιαστών».
Λοιπόν, το 2012 ...;
...; "οι Γαλαξιακές δυνάμεις με επικεφαλής τον Δία έρχονται για ν΄ αποκαταστήσουν την τάξη ...; Οι στασιαστές ξέρουν, ότι πρέπει να εντείνουν τις προσπάθειές τους για ολοκληρωτική επικράτηση στη γη, πριν την άφιξη (των Ολυμπίων). Κι αυτό, επειδή οι Γαλαξιακές δυνάμεις θα την θεωρήσουν δεδομένη κατάσταση και θ΄ αποχωρήσουν, αφού το υψηλό ηθικό τους επίπεδο δεν τους επιτρέπει να κατέβουν στο επίπεδο μιας ανώφελης εκδίκησης".
Οι παραπάνω αναφορές (σταχυολογημένες από το βιβλίο της Ελένης Ζωγραφίδου - Δάγιου «οι αργοναύτες επιστρέφουν», εκδόσεις Ιδεοθέατρον) και τα σχόλιά μας σ΄ αυτές ενεργοποιούν εύλογες απορίες και ερωτήματα.
Ας αφεθούμε για λίγο στην αναζήτηση μιας λογικής ακολουθίας και θα δούμε πού θα βγάλει! Άλλωστε στους πονηρούς καιρούς που περνάμε, μια ελαφριά δόση συνωμοσιολογίας θα μπορούσε να μας διασκεδάσει. Δυστυχώς στις μέρες μας μόνο η συνωμοσιολογία δίνει κάποιες ερμηνείες. Όλες οι άλλες θεωρητικές προσεγγίσεις αφήνουν τεράστια λογικά κενά. Εμείς ας το χρησιμοποιήσουμε αυτό δημιουργικά. Με την Ελληνική μαθηματική μέθοδο της υπόθεσης, της ανάλυσης και της σύνθεσης. Ας δεχτούμε δηλαδή, ότι μια τέτοια αναφορά (σαν αυτή της Ελένης Ζωγραφίδου) είναι ορθή, ας κάνουμε λοιπόν μία υπόθεση για να την απορρίψουμε, όταν θα κάνουμε την σύνθεση των στοιχείων που θ΄ αναλύσουμε. Άλλωστε, γιατί να στερήσουμε από τον εαυτό μας μια τέτοια διασκέδαση, στο πνεύμα της οποίας διαβάσαμε και το βιβλίο της Ζωγραφίδου; Στο κάτω - κάτω η κυρία εξέδωσε το βιβλίο της από το 1998 ακόμα, όταν κανείς από τους γνωστούς γυρολόγους δεν είχε βγει στην πιάτσα για να σπείρει παράξενες ιδέες.
Με βάση αυτή την συνωμοσιολογική αφετηρία σκέψης ...;
Εν όψει του φοβερού και τρομερού 2012, θα μπορούσε το Φθινόπωρο του 2008 (αν δεν ήταν μια έκρηξη συσσωρευμένων αντινομιών του καπιταλιστικού συστήματος) ν΄ αποτελεί μία κίνηση συγκέντρωσης του παγκόσμιου πλούτου με όχημα τις Τράπεζες. Αλλά τα κίνητρα της άρχουσας τάξης δε μπορεί σήμερα να είναι οικονομικά. Όλο το χρήμα είναι δικό τους, δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα με το να προσθέσουν κι άλλο, αντίθετα έχουν κάθε λόγο να το διανέμουν και να το τοκίζουν, αυτό έκαμαν με τον Φιλελευθερισμό κυρίως, αυτή τη φορά όμως έχουν ζωτικό κέρδος να το αφαιρέσουν από τους λαούς ή μάλλον να το ελέγξουν σε ακόμα πιο σφιχτές εκδοχές, διότι μόνο έτσι επιτυγχάνουν την αιχμαλωσία των λαών, καθιστούν ευάλωτους τους πολίτες, άρα και καθοδηγούμενους προς μία υπερλογική που εξυπηρετεί την ίδια την επιβίωση των αρχόντων, όχι μόνο την εξουσία τους. Θα μπορούσαμε λοιπόν να πούμε ότι το Φθινόπωρο του 2008 και η ουρά του είναι μία μαζική τρομοκρατική ενέργεια της «μυστικής υπερεθνικής κυβέρνησης» κατά της ανθρωπότητας συνολικά, ισάξια εκείνης της δίδυμης αεροπλανικής επίθεσης στους Δίδυμους Πύργους. Για κάποιο σπουδαίο λόγο βιάζονται πολύ. Και κάνουν κινήσεις μεγίστου πανικού. Είναι λοιπόν ένα έσχατο μέτρο πριν την τελική μάχη, μία πολεμική κίνηση για την επόμενη τετραετία με σκοπό να εγκατασταθεί ένα παγκόσμιο καθεστώς αβεβαιότητας και ανασφάλειας που θα έσερνε τους ανθρώπους σε οικονομική και συνακόλουθα πνευματική αιχμαλωσία. Το επιχείρησαν πρώτα με την καλπάζουσα τιμή του πετρελαίου, αλλά «δεν τους βγήκε». Το επιχείρησαν αμέσως μετά με την καλπάζουσα τιμή των τροφίμων, πάλι απέτυχαν. Στην τρίτη προσπάθειά τους με τις Τράπεζες κατάφεραν όντως περισσότερα, διότι πέτυχαν την παγκόσμια αναταραχή που χρειάζονταν. Περιμένουν να δουν το κρίσιμο αποτέλεσμα, όμως (δυστυχώς γι΄ αυτούς) οι δυνάμεις που πρέπει να τρομοκρατηθούν, ώστε να «μπει το νερό στ΄ αυλάκι», είναι πιο ήσυχες και πιο γαλήνιες από ποτέ, δεν πτοούνται, είναι αργά πια να φοβηθούν, επειδή ξέρουν να διαβάζουν τους οιωνούς!
Με ποιο σκοπό τρομοκρατούν; Μα με το ότι μέσα σ΄ αυτό το κλίμα τρόμου και πανικού θα γονάτιζαν οι πιο ισχυρές αντιστάσεις και με αλλοιωμένες πια τις συνειδήσεις των ανθρώπων θα μειωνόταν, τελικά θα εξουδετερωνόταν πλήρως, η κραδασμική ισχύς των ελεύθερων πνευμάτων.
Διότι αυτή η κραδασμική ισχύς είναι το μεγάλο μυστικό. Είναι η βασική και η αναγκαία προϋπόθεση για να φτάσει μέχρι τους Αργοναύτες δια το αιθέρος το μήνυμα του ανθρώπου ότι ο πλανήτης χρειάζεται την επέμβασή τους. Χωρίς αυτό το μήνυμα, χωρίς αυτήν την «συλλογική προσευχή», θα εξαλειφθεί κάθε λόγος «θείας επέμβασης», επειδή «οι θεοί που επιστρέφουν» ή «οι θεοί που πρέπει να επιστρέψουν» για να βοηθήσουν τους απογόνους τους στον πλανήτη, θα χάσουν κάθε κίνητρο να επέμβουν και κάθε λόγο, θ΄ αφήσουν τελικά την γη στο έλεος των κρατούντων, εξ αιτίας του γεγονότος ή του διαπιστωμένου αποτελέσματος ότι οι ψυχές όλων των ανθρώπων έχουν ενδώσει στον υλισμό και «άλλαξαν στρατόπεδο».
Το αρχαίο παιχνίδι έχει φτάσει στα όριά του. Ή τώρα ή ποτέ. Οι υλιστές άρχοντες του κόσμου τούτου ετοιμάζονται πυρετωδώς για τη μεγάλη και τελική αναμέτρηση. Ξέρουν αλήθειες που δεν ξέρουμε. Ξέρουν ότι, αν «επιστρέψουν οι θεοί», ναι, «την έχουν βαμμένη». Και το μόνο όπλο που διαθέτουν, είναι να διαφθείρουν τους εναπομείναντες πνευματικούς ανθρώπους, εκείνους που εκπέμπουν ακόμα στην συχνότητα του «Καλού». Όσο λιγότεροι μείνουν, τόσο καλύτερα! Διότι μόνο γι΄ αυτούς «θα επιστρέψουν οι θεοί». Για κανέναν άλλο. Αν μείνουν λίγοι, το πολύ - πολύ να τους πάρουν οι θεοί μαζί τους και ν΄ αφήσουν τους «χαμένους» στην επιλογή τους. Αυτοί οι λίγοι ή οι πολλοί άνθρωποι αποτελούν τον πολεμικό στόχο της υπερπροσπάθειας στην οποία επιδίδονται οι μαύροι άρχοντες του κόσμου τούτου. Είναι οι άνθρωποι που απέρριψαν τους πειρασμούς, διαβιούν μέσα σ΄ αυτόν τον υλιστικό κόσμο χωρίς να χάνουν την συγκοινωνία τους με την θεϊκή τους καταγωγή, προτίμησαν να λοιδορηθούν, να βασανιστούν, παρά να ενταχθούν στο σύστημα και να γίνουν γρανάζια του. Αντιστέκονται μοναχικά και αδήλωτα, όμως αποτελούν τον «κραδασμικό φράχτη» που εμποδίζει την πλήρη επικράτηση των υλιστών στον πλανήτη.
Λοιπόν, τα χέρια των κρατούντων είναι δεμένα. Θα το ήθελαν πολύ, αλλά δε μπορούν να εξοντώσουν αυτούς τους στύλους του κόσμου. Είναι δεμένα, επειδή «βάσει αρχαίας ουρανίου συνθήκης» απαιτείται η «οικεία βούληση» του κάθε ανθρώπου για την εγκατάλειψη των διαχρονικών ηθικών αξιών. Σε μεγάλο βαθμό τα πήγαν καλά οι τύποι. Σχεδόν τα έχουν καταφέρει και στις τελευταίες δεκαετίες (επειδή «ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι», δεν έχουν άλλα χρονικά περιθώρια, έρχεται η μέρα που θα κριθεί η τύχη τους για τους επόμενους αιώνες) ρίχτηκαν στη δουλειά για να επιταχύνουν την διαδικασία και όντως εμφανίζουν εντυπωσιακές επιδόσεις (μέσω της τεχνολογίας) σε μια έσχατη προσπάθεια τελικής επικράτησης με την αποβλάκωση του πλήθους δια της τηλεοράσεως, με τα δάνεια - βρόγχους, με την απατηλή αφθονία, με την αλόγιστη κατανάλωση, με δήθεν δικαιώματα στην δήθεν ελευθερία, με την μαλθακότητα, με την αποκοπή των ανθρώπων από την Φύση, με τη θολούρα των ιδεολογιών και των ιδεοληψιών, με την διαφθορά και την παρακμή των πολιτικών κομμάτων, με την αλαζονεία της εξουσίας, αλλά και με την αλαζονεία της αντιεξουσίας, με την αλλοίωση αλλά ταυτόχρονα την μυθοποίηση της Δημοκρατίας. Χρειάζονται ωραίες και παχιές ιδέες ως πρόταγμα για να συγκαλύπτουν στο όνομα των μεγάλων ιδεών τους ανομολόγητους σκοπούς τους. Μεταχειρίζονται δελεαστικές εικόνες, μοιράζουν αφειδώς όνειρα και ψευδαισθήσεις, ώστε να επιτύχουν την συναίνεση του ατόμου που του ζητείται να προσχωρήσει οικειοθελώς στον υλισμό, με το αδιαφιλονίκητο τάχα ρεαλιστικό επιχείρημα ότι «έτσι είναι ο κόσμος».
Είπαμε: Δεν τολμούν να το κάνουν δια της βίας, διότι θ΄ αποτελούσε παραβίαση του «αρχαίου και αμοιβαία σεβαστού θεϊκού όρου» μεταξύ των τότε νικητών και των τότε νικημένων. Η βία είναι παράγωγο και χρεώνεται εξ ολοκλήρου «στην ελεύθερη βούληση των χαμένων ψυχών». Μια τέτοια ευθεία λοιπόν παραβίαση θα «εξαγρίωνε» δικαίως τις Γαλαξιακές δυνάμεις, θα νομιμοποιούσε «ενώπιον του Θεού» την ανελέητη αντίδραση της πάνοπλης και ανίκητης στη μάχη θεάς της Σοφίας, της παρθένου Αθηνάς, η οποία δεν έχει επιτρέψει ποτέ την βία, πολλώ δε μάλλον την δολοφονία των «Αθηναίων» στη γη ή αλλού, επειδή εκ φύσεως είναι αταλάντευτα προσηλωμένη στον συμπαντικό νόμο της ελεύθερης βούλησης. Αν όμως πειράξεις τους αγαπημένους της, αν δηλαδή τους επιτεθείς, αμύνεται για λογαριασμό τους και τότε «σε πήρε και σε σήκωσε». (Αθηνά = Ηθονόη = Ήθος + Νόησις).
Για τους θεούς η ελεύθερη βούληση είναι υπέρτατη συμπαντική αξία. Για τους «στασιαστές» επομένως μένει «ελεύθερο πεδίο δράσης» μονάχα ο λεγόμενος «πειρασμός», διότι αυτός είναι ο μόνος που δοκιμάζει και μπορεί να εμβολίσει την ελεύθερη βούληση, η οποία είναι η μόνη οδός, δεν υπάρχει άλλος δρόμος για την θέωση. Γι΄ αυτό οι θεοί αφήνουν τον άνθρωπο ανεπηρέαστο στην επιλογή του να προσχωρήσει ή να μην προσχωρήσει στον κόσμο του πνεύματος ή της ύλης.
Η παραβίαση αυτής της «συμπαντικής συνθήκης» από τους «στασιαστές» (που στο μεταξύ έγιναν και σήμερα - με την διάβρωση του πνεύματος που πέτυχαν - είναι κυβερνήτες της γης) θα σήμαινε την άμεση επέμβαση των θεών και την αναμφισβήτητη όσο και ανελέητη τιμωρία των δολοφόνων. Υπό την προϋπόθεση ότι οι «υιοί του Θεού» είναι ακόμα όρθιοι και με την υψηλοφροσύνη τους αντιστέκονται στην πνευματική ισοπέδωση που επιχειρούν οι κυρίαρχες μαύρες δυνάμεις. Αυτή είναι η κρυμμένη μνημειακή αλήθεια που λεγόταν με πίστη από τους παλιούς γέροντες του λαού, ότι «ο σατανάς έχει δικαίωμα να βάλει σε πειρασμό τον άνθρωπο για να του πάρει την ψυχή, αλλά δεν έχει δικαίωμα να τον σκοτώσει». Αυτό σήμαινε η ρήση ότι «αυτός πούλησε την ψυχή του στον διάβολο», σήμαινε δηλαδή ότι «η κραδασμική συχνότητά του έγινε σκοτεινή και έτσι ματαιώνει την εμφάνιση του φωτεινού θεού».
Αν ακούσει κάποιος έναν εκπρόσωπο της κυρίαρχης τάξης πραγμάτων να προσπαθεί να εκμαυλίσει ένα ελεύθερο, ένα αδούλωτο πνεύμα, θ΄ ακούσει την εξής φράση: «Θα μπορούσαμε να σε εκβιάσουμε σε τέτοιο βαθμό και με τέτοια μέσα που δεν θα μπορούσε άνθρωπος πάνω στη γη να πει «όχι», αλλά θέλουμε να γίνεις πλούσιος με την ελεύθερη βούλησή σου, να είναι ολότελα δική σου η απόφαση, να έρθεις μαζί μας με ενθουσιασμό και πίστη". Όλο το θέμα λοιπόν είναι αν το άτομο (σήμερα ιδίως, που διεξάγεται η τελική μάχη) μπορεί να πει «όχι» σε παλάτια και χρυσάφια, πραγματικά ή απατηλά δεν έχει σημασία.
Λοιπόν, οι κυρίαρχοι του κόσμου τούτου παίζουν τα ρέστα τους αυτές τις έσχατες μέρες. Από τη μια δεν προχωράνε με την ατομική βία (εναλλακτική λύση γι΄ αυτούς είναι βεβαίως η μαζική βία την οποία προκαλούν οι αφροσύνες των ανθρώπων) δε μπορούν, δεν έχουν ουράνιο δικαίωμα, «είναι δεμένα τα χέρια τους». Μπορούν μόνο «να θολώσουν» το μυαλό ενός μπάτσου, μπορούν να προετοιμάσουν το μυαλό του για να πυροβολήσει εναντίον ενός παιδιού στα Εξάρχεια, ώστε να σταματήσει το λακριντί για το Βατοπαίδι και να διασώσουν την εξουσία των υλικών αξιών τους, μπορούν να στήσουν την αφορμή για έναν πόλεμο, δε μπορούν όμως να κάνουν κάτι περισσότερο από αυτό, γιατί η ευθύνη του φόνου πρέπει να βαρύνει με ακριβή τρόπο τον μπάτσο ή τον συνωμότη και όχι αυτούς τους ίδιους, ούτε κατ΄ ελάχιστον.

Δίνουν τιτάνια παρασκηνιακή πνευματική μάχη γι΄ αυτό, διότι αλίμονο αν στο «δικαστήριο του Μίνωα» βαρύνει αυτούς! Ο μπάτσος μπορεί να αθωωθεί, μπορεί να κριθεί με επιείκεια, σε κάθε περίπτωση θα έχει ελπίδα σωτηρίας μετά την κάθαρση, αυτοί όμως όχι. Θα ριχτούν στο «αιώνιο πυρ το εξώτερον», απ΄ όπου δεν θα ανασυρθούν ποτέ στον αιώνα. Επομένως έχουν απόλυτη και ζωτική ανάγκη την ελεύθερη βούληση του (κάθε) μπάτσου που θα πυροβολήσει ένα παιδί, για να εκτραπεί αλλού η επικίνδυνη συζήτηση για το κρίσιμο μέγεθος που λέγεται Άγιον Όρος.
Από την άλλη, αγωνίζονται για την οριστική πια εξουσία τους στον πλανήτη (με την διαφθορά και την πτώση των αδούλωτων συνειδήσεων στον πνευματικό βούρκο και το τέλμα) εξουδετερώνοντας την άφιξη των προαιώνιων εχθρών τους, οι οποίοι τους κατανίκησαν κάποτε (χωρίς όμως από υψηλό ήθος να τους εξοντώσουν, αν και θα μπορούσαν) κι έρχονται τώρα για ν΄ αποκαταστήσουν την διαταραγμένη ισορροπία στον πλανήτη, γιατί «δεν πάει άλλο», η γη έφτασε στα όριά της. Αν λοιπόν καταφέρουν ν΄ αποκαρδιώσουν τους θεούς και να γυρίσουν στα ουράνια ενδιαιτήματά τους άπραγοι, αν φτάσουν μέχρι τα σύνορα του ηλιακού μας συστήματος και απογοητευτούν από τις μαύρες ή τις χαμηλές συχνότητες που εκπέμπει το θολωμένο ή εξουδετερωμένο πνεύμα των ελαχίστων αντιστασιακών ανθρώπων, αν καταφέρουν οι μαύροι άρχοντές μας ν΄ αποδείξουν στους ουράνιους καταστολείς τους, ότι εδώ στη γη όλα έχουν τελειώσει και ότι τα παιδιά των θεών, οι Έλληνες όλης της γης, αν όλοι εκείνοι που «μετέχουν της ημετέρας παιδείας», αν οι καλοί άνθρωποι, οι ενάρετοι δηλαδή άνθρωποι, οποιασδήποτε ιθαγένειας (να το πούμε απλά) ξέχασαν οριστικά τους πατέρες τους και προσχώρησαν (οικεία βουλήσει, μην το ξεχνάμε) στην «ανταρσία κατά του Θεού», ε, τότε η παρτίδα τελείωσε, νίκησε ο «Σατανάς», η ψευδαίσθηση δηλαδή, αυτή που παίρνει τη μορφή πότε του χριστιανού, πότε του βουδιστή, πότε του ισλαμιστή, πότε του κομμουνιστή, πότε του φιλελεύθερου, αυτός ή αυτή που παριστάνει το αρνί, αλλά είναι «λύκος ξεπετάλωτος».
Γι΄ αυτό δεν τους συμφέρει να σκοτώσουν, γι΄ αυτό «σέβονται» τάχα την ανθρώπινη ζωή. Θυσιάζουν χωρίς ενδοιασμούς, προβαίνουν σε ανθρωποθυσίες, μονάχα όταν χρειάζεται να ολοκληρωθεί ένα επιμέρους σχέδιο και ποτέ απ΄ ευθείας, πάντα μέσω των άβουλων οργάνων τους. Στην πραγματικότητα μας χρειάζονται υπόδουλους μεν ή αιχμάλωτους, ζωντανούς δε, όσο δε περισσότεροι κάτοικοι στον πλανήτη, τόσο καλύτερα, ίσως δεν είναι τυχαίο ότι πλήθυνε τόσο πολύ ο κόσμος (εκρηκτικά τις τελευταίες δεκαετίες) μας θέλουν με ξεπουλημένες συνειδήσεις, απολειφάδια, ώστε να γίνουμε κατά τις έσχατες μέρες αναρίθμητες «μηχανές εκπομπής μαύρων κραδασμών», που «θα σκεπάσουν» την εκπομπή των ελαχιστοποιημένων υπάρξεων που επιμένουν να εκπέμπουν λευκή αύρα. Γι΄ αυτό δεν θέλουν το χρήμα μας, αλλά την ψυχή μας, θέλουν το πνεύμα μας, τον ενθουσιασμό και την πίστη μας. Θέλουν το σώμα μας που κουβαλά την ψυχή μας, αυτήν δηλαδή την εκπληκτική «μπαταρία», τον πομπό και τον δέκτη, που επικοινωνεί με το Σύμπαν και διαμηνύει στα ανώτερα πνεύματα την πνευματική κατάσταση που επικρατεί στη γη.
Από την εφημερίδα «Αναγγελία» Αγρινίου του κ. Π. Φλωρόπουλου

Το ελληνικής προελεύσεως δακτυλίδι του Hobbit....

 



Εδώ και λίγες ημέρες έχει ξεκινήσει το πρώτο μέρος της τριλογίας της ταινίας Το Χόμπιτ. Οι θεατές παρακολούθησαν τη σκηνή της ανεύρεσης σε μια σκοτεινή σπηλιά του Ενός Δαχτυλιδιού, που σε κάνει αόρατο όταν το φοράς και που με τον καιρό σε διαφθείρει.


Έμπνευση του βρετανού συγγραφέα Τόλκιν η ιστορία; Φυσικά και όχι. Για ακόμη μια φορά ένας ελληνικός μύθος έγινε "copy-paste". Αυτός, του Γύγη:

O Πλάτωνας, στο Β΄ βιβλίο της «Πολιτείας» του και με το στόμα του Γλαύκωνα, επινοεί ένα μύθο.

Ένας βοσκός του βασιλιά της Λυδίας ονόματι Γύγης βρίσκει τυχαία ένα μαγικό δακτυλίδι μετά από δύο καταστρεπτικά φυσικά φαινόμενα. Την ώρα που έβοσκε τα πρόβατα του άρχοντά του, έπιασε φοβερή καταιγίδα και έγινε τόσο δυνατός σεισμός, ώστε άνοιξε η γη κάτω απ’ τα πόδια του. Κατέβηκε στο χάσμα που δημιουργήθηκε και εκεί μέσα στα σπλάχνα της γης, είδε ένα μεγάλο χάλκινο κούφιο άλογο. Από κάποια ανοίγματα στα πλευρά του κοίταξε μέσα του και διαπίστωσε ότι εκεί ήταν ξαπλωμένος ένας νεκρός με διαστάσεις σχεδόν γιγαντιαίες. Και το σημαντικότερο, φορούσε στο χέρι του ένα χρυσό δακτυλίδι. Όταν ανέβηκε στην επιφάνεια διαπίστωσε ότι το εύρημά του είχε μία αξιοπερίεργη μαγική δυνατότητα. Περιστρέφοντας την πέτρα του («σφενδόνην» την ονομάζει ο Πλάτωνας) προς το εσωτερικό της παλάμης του, γινόταν αόρατος και εμφανιζόταν πάλι, γυρίζοντας το δακτυλίδι προς την αντίστροφη φορά.

Ο ταπεινός βοσκός είχε λοιπόν στα χέρια του ένα τεράστιο όπλο. Μπορούσε να κάνει οτιδήποτε επιθυμούσε, χωρίς να γίνεται αντιληπτός και κυρίως, χωρίς να τιμωρείται ή έστω να επιπλήττεται. Έγινε από τη μια στιγμή στην άλλη φορέας μιας τουλάχιστον παράδοξης και απρόσμενης δύναμης, η οποία μπορούσε να λειτουργήσει προς όφελός του, πάντα όμως υπό το βάρος μιας έστω και λανθάνουσας αδικίας, που μπορούσε να φτάσει κι ως το έγκλημα. Και πραγματικά έτσι έγινε.

Ο ασήμαντος μέχρι τότε Γύγης έγινε εραστής της βασίλισσας και με τη βοήθειά της σκότωσε τον αφέντη του και πήρε ο ίδιος την εξουσία. Κατέλαβε λοιπόν μια θέση που του χάρισε η δύναμη ενός χρυσού κρίκου, χωρίς να υπολογίσει τα αθέμιτα μέσα που χρησιμοποίησε, αλλά με μοναδικά κίνητρα – συνηθισμένα στην ανθρώπινη φύση -τη δόξα και τον πλούτο.


Ο Γλαύκωνας, που διηγείται τη φανταστική αυτή ιστορία, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι είναι στη φύση του ανθρώπου να αδικεί, όταν μάλιστα ξέρει εκ των προτέρων ότι δε θα υποστεί τις συνέπειες της αδικίας του. Και αυτό γιατί ο κοινός νους λέει ότι η δικαιοσύνη δεν είναι τελικά ένα αγαθό στη ζωή μας, αφού η εφαρμογή της προσκρούει στο προσωπικό μας συμφέρον. Για όλους μας λοιπόν το βασανιστικό ερώτημα «αδικείν η αδικείσθαι;» γίνεται πολύ απλό. Και η απάντηση στη συνείδησή μας δεν είναι τουλάχιστον μία ανώδυνη ουδετερότητα, αλλά μία συνειδητή επιλογή συμφέροντος: «αδικειν» και μάλιστα αν είναι δυνατόν ατιμώρητα.

Ένα δακτυλίδι λοιπόν έγινε η αιτία να διαφθαρεί ένας απονήρευτος βοσκός και να περάσει από το φως του ενάρετου στη σκιά του εγκληματία. Διαπράχθηκε μια αμαρτία που ο Πλάτωνας ονομάζει αδικία, δηλαδή άρση της δικαιοσύνης.

Ο άνθρωπος λοιπόν καλείται να αλλάξει νοοτροπία να παλέψει με το κακό να θεαθεί το φως δηλαδή το ωραίο, το δίκαιο, το αρμονικό,το αληθινό και τούτο γίνεται με ένα και μόνο όπλο σύμφωνα με τον Πλάτωνα ,ένα όπλο ανίκητο ακόμα και σήμερα: Την Ολοκληρωμένη Παιδεία.

[Ο Γύγης - ιστορικό πρόσωπο - ήταν βασιλιάς της Λυδίας κατά το πρώτο μισό του 7ου αιώνα π.Χ. Πήρε το θρόνο με τη βοήθεια της συζύγου του τελευταίου βασιλιά από τους απογόνους του Ηρακλή και ίδρυσε νέα δυναστεία των Μερμναδών.

Με το μύθο συμφωνεί ως ένα βαθμό και το γεγονός, ότι είχε στο σκήπτρο του και ένα δαχτυλίδι με μεγάλο πολύτιμο λίθο. Είναι επίσης γνωστό πως ήταν δραστήριος και ενεργητικός βασιλιάς και πως οδήγησε τη Λυδία και την πρωτεύουσα της, τις Σάρδεις, στην μεγαλύτερή της ακμή. Το βασίλειο του, συμπεριελάμβανε όλη τη δυτική Μικρά Ασία ως τον ποταμό Άλυ και η δυναστεία του έμεινε στην εξουσία πάνω από εκατό χρόνια.

Ο τελευταίος του απόγονος στο θρόνο της Λυδίας ήταν ο βασιλιάς Κροίσος, που έγινε ξακουστός για τα πλούτη του και για την κακή ερμηνεία που έδωσε στο χρησμό της Πυθίας.Ο μύθος του Γύγη έχει εμπνεύσει και πολλούς σύγχρονους συγγραφείς. Ίσως περισσότερο γνωστό να τον έκανε το δράμα του Φρίντριχ Χέμπελ « Ο Γύγης και το δαχτυλίδι του» (1856). Στο χώρο της λογοτεχνίας ο μύθος αξιοποιήθηκε από τον Θεόφιλο Γκωτιέ στη νουβέλα του «Ο βασιλιάς Κανδαύλης» (1844) και στο θέατρο πάλι από τον Αντρέ Ζίντ στο ομώνυμο θεατρικό του έργο (1901). Το 1920 ο Α. Μπρυνώ έγραψε την όπερα «Κανδαύλης».]


της Ιωάννας Μπισκιτζή (Λέκτορα Κλασσικής Φιλολογίας)